Autor: Kaśka

Marek Krajewski

Marek Krajewski to uznany polski pisarz specjalizujący się w gatunku kryminałów. Jego twórczość skierowana jest przede wszystkim dla miłośników historii o tajemniczych zbrodniach oraz fanów powieści szpiegowskich. Zadowoli również pasjonatów historii i retro opowieści – akcja większości z jego powieści rozgrywa się bowiem w pierwszej połowie minionego stulecia.

O autorze

Marek Krajewski urodził się 4 września 1966 roku we Wrocławiu. Ukończył filologię klasyczną na Uniwersytecie Wrocławskim. Przed rozpoczęciem kariery pisarskiej z zawodu był wykładowcą akademickim na macierzystej uczelni. Pierwsza jego powieść – „Śmierć w Breslau”- ukazała się w 1999 roku, rozpoczynając tym samym cykl opowieści z Eberhardem Mockiem. Za swoją działalność literacką Krajewski został uhonorowany w 2005 roku nagrodą Paszportu „Polityki”. W 2007 roku zrezygnował z posady nauczyciela akademickiego i poświęcił się zawodowo pisarstwu.

O twórczości

W dotychczasowym dorobku autora wyróżnić można trzy cykle opowieści kryminalnych. W każdym z nich występuje inny bohater mierzący się z poszukiwaniem sprawców zbrodni. Pierwszy z cykli z wspomnianym już Eberhardem Mockiem – pracownikiem Prezydium Policji we Wrocławiu – liczy w sumie dziewięć powieści, z czego do najpopularniejszych tytułów zaliczyć można „Dżumę w Breslau”, „Mock. Pojedynek” oraz „Głowę Minotaura”. Kolejna seria powstała wspólnie z innym pisarzem, Mariuszem Czubajem. W ramach literackiej współpracy powstały dwie powieści: „Aleja samobójców” oraz „Róże cmentarne”. Głównym antagonistą jest w nich nadkomisarz Jarosław Pater, który bada zbrodnie we współczesnym nam Gdańsku. Z kolei najnowszy cykl Krajewskiego opiera się na perypetiach Edwarda Popielskiego – lwowskiego komisarza policji, który tropi nietypowych przestępców w pierwszej połowie XX w. Na listy bestsellerów trafiły takie powieści z tej serii jak „W otchłani mroku”, „Rzeki Hadesu” oraz „Liczby Charona”.

Dlaczego warto sięgnąć po kryminały Krajewskiego?

Marek Krajewski przyciąga czytelników charyzmatycznymi bohaterami, realistycznym oddaniem minionych czasów oraz niebanalnymi intrygami kryminalnymi, które pozostają nierozwiązane aż do ostatnich stron powieści. Pisarz dzięki filologicznemu wykształceniu operuje także znakomitym warsztatem językowym, gwarantując intelektualną rozrywkę oraz wartką fabułę. Wykorzystując wszechstronną wiedzę z zakresu języków klasycznych wzbogaca również pisane historie o liczne symbole i motywy czerpiące ze źródeł kultury europejskiej.

Jakub Żulczyk – książka w czasach popkultury

Wielu ludziom w swoim wieku i nieco młodszym kojarzy się głównie jako człowiek, bez którego nie byłoby jednych z najważniejszych polskich seriali ostatnich lat – „Belfra” i „Ślepnąc od świateł”. Od lat pokazując w swoich książkach młodzież zanurzoną w popkulturze, paradoksalnie dzięki scenariuszom telewizyjnym Jakub Żulczyk stał się tej popkultury częścią.

Co z tym pokoleniem?

Żulczyk urodził się 12 sierpnia 1983 roku w Szczytnie. Jest pisarzem, ale i publicystą, scenarzystą, a swoich sił próbował również prowadząc audycje radiowe i telewizyjne. W dorosłość wchodził na początku XXI wieku i jak wielu autorów urodzonych w latach 80. w kolejnych książkach portretuje bohaterów ze swojego pokolenia. Często nieco zagubionych w coraz szybciej pędzącym świecie, takich którzy – w przeciwieństwie do ludzi o dekadę starszych –  nie zdążyli się załapać na rynek pracy zaraz po przemianach gospodarczych w erze boomu przedsiębiorczości, ale i mniejszej konkurencji. Niezależnie od gatunku, świat książek Żulczyka pełen jest popkulturowych odwołań, od których to pokolenie nie może się uwolnić.

Mroczny świat w pogoni za sukcesem

Podobnie jak od dążenia za sukcesem i karierą. To dążenie u Żulczyka niejedno ma imię. Grupa nastolatków przedstawiona w książce „Radio Armageddon” widzi swoją świetlaną przyszłość w roli gwiazd rocka, Mikołaj ze „Wzgórza psów” chciał być wielkim pisarzem, ale nie ma do tego talentu. Wreszcie, główny bohater „Ślepnąc od świateł” Jacek chciał być artystą, studiował na ASP i przyjechał do Warszawy w poszukiwaniu sukcesu. W tej roli mu się nie udało, ale wtedy wprowadził w życie plan B i paradoksalnie dopiero jako diler narkotyków stał się w swojej dziedzinie postacią znaczącą. Z książek Żulczyka wyłania się dość mroczny obraz polskiego kapitalizmu, który sam autor krytykuje, pokazując postaci „wyplute” przez system i goniące za czymś, czego pewnie nigdy nie uda im się osiągnąć.

Jakub Żulczyk w swoich książkach chętnie eksperymentuje z różnymi gatunkami. Jego debiut „Zrób mi jakąś krzywdę… czyli wszystkie gry video są o miłości” to skrzyżowanie romansu z powieścią drogi, w „Instytucie” najwięcej jest horroru, „Zmorojewo” oraz „Świątynia” to dwie kolejne książki z tymi samymi bohaterami mocno osadzone w poetyce fantasy, a „Ślepnąc od świateł” to powieść na poły obyczajowa, a na poły gangsterska. Żulczyk zawsze bardzo chętnie wplata do swoich książek wątki kryminalne i postaci dziwne, wykolejone. Ta jego gatunkowa wszechstronność bardzo przydała się przy pisaniu scenariusza „Belfra”, który stworzył wraz z Moniką Powalisz. „Ślepnąc od świateł” również zostało przeniesione na mały ekran. Oba seriale zebrały znakomite recenzje i są zaliczane do najlepszych polskich produkcji ostatnich lat.

 

 

Elżbieta Cherezińska – z historią za pan brat

Elżbieta Cherezińska najbardziej jest znana z powieści historycznych (m.in. saga „Północna droga”, cykl „Odrodzone królestwo”), tworzy też literaturę fantasy. Dzieła Cherezińskiej zainteresują przede wszystkim osoby, które pasjonują się historią, a saga „Północna droga” z pewnością zaintryguje miłośników Skandynawii i wikingów. W swoich powieściach autorka łączy plastyczne opisy z porywającą narracją i psychologiczną głębią postaci, doskonale wpasowując je w realia historyczne.

Notka biograficzna

Elżbieta Cherezińska urodziła się w 1972 roku w Pile. Ukończyła studia na Wydziale Wiedzy o Teatrze w warszawskiej Akademii Teatralnej. Jako pisarka zadebiutowała w roku 2005, tworząc z Szewachem Weissem jego biografię zatytułowaną „Z jednej strony, z drugiej strony”. Popularność przyniosły jej książki historyczne.

Twórczość

Na twórczość pisarki składając się następujące dzieła:

– „Z jednej strony, z drugiej strony” (wraz z Szewachem Weissem, 2005),

– „Byłam sekretarką Rumkowskiego. Dzienniki Etki Daum” (2008),

– cykl powieściowy „Północna droga” (2009-2012), w którego skład wchodzą utwory: „Saga Sigrun” (2009), „Ja jestem Halderd” (2010), „Pasja według Einara” (2011) oraz „Trzy młode pieśni” (2012),

– „Gra w kości” (2010),

– seria „Odrodzone królestwo” (2012-2017), czyli powieści: „Korona śniegu i krwi” (2012), „Niewidzialna korona” (2014) oraz „Płomienna korona” (2017),

– „Legion” (2013),

– „Turniej cieni” (2015),

– „Spójrz mi w oczy” (2015), opowiadanie w antologii „Legendy polskie”,

– cykl „Harda królowa” (2016) z utworami „Harda” oraz „Królowa”.

„Północna droga”

„Północna droga” to cykl powieściowy, dzięki któremu kariera literacka Elżbiety Cherezińskiej nabrała rozpędu.

„Saga Sigrun”

„Saga Sigrun” jest pierwszą częścią cyklu. Tytułowa bohaterka (a zarazem narratorka) jest żoną jarla Regina. W powieści tej śledzimy losy dwóch wpływowych rodów. Historyczny realizm przeplata się ze swoistą magicznością dawnego uniwersum wikingów. Poznajemy ich zwyczaje i wierzenia. Autorka skupia się przede wszystkim na silnych kobiecych osobowościach, tłumionych w świecie, w którym dominują mężczyźni.

„Ja jestem Halderd”

„Ja jestem Halderd”, czyli drugi tom „Północnej drogi”, to kolejna opowieść o niezwykłej kobiecie. Wdowa Halderd jest silna i dumna, choć niemało się nacierpiała. Potrafi jednak stanąć na czele mężczyzn. W powieści tej mniej jest baśniowości, a więcej realiów historycznych.

„Pasja według Einara”

„Pasja według Einara” to książka o tym, jak chrześcijaństwo dotarło do Norwegii i jakie miało to konsekwencje. Głównym bohaterem jest Einar z Vikny, potomek dawnych pogańskich kapłanów, który zostaje chrześcijaninem. Po śmierci ojca był wychowywany w klasztorze i wmieszany w polityczne rozgrywki. W powieści tej można się dopatrzyć wielu aluzji do współczesnego nam świata.

„Trzy młode pieśni”

„Trzy młode pieśni” to ostatni tom „Północnej drogi”. Mamy w nim trzech głównych bohaterów-narratorów. Są to Ragnar, syn Haldred i Einara, oraz potomkowie Sigrun i Regina – córka Gudrun i syn Björn. To opowieść o wkraczaniu w dorosłość, która w drugiej połowie X wieku wiązała się także z odpowiedzialnością za swoją ojczyznę.

„Odrodzone królestwo”

„Odrodzone królestwo” wprowadza nas w świat dawnej Polski, nienachalnie serwując nam rzetelną wiedzę historyczną.

„Korona śniegu i krwi”

„Korona śniegu i krwi” to powieść rozpoczynająca cykl „Odrodzone królestwo”. Akcja utworu toczy się w Polsce w okresie rozbicia dzielnicowego (XIII w.). Autorka barwnie opowiada o walkach o tron i wpływy, a następnie o rządach Przemysła II.

„Niewidzialna korona”

„Niewidzialna korona” jest kontynuacją pierwszej części. Po śmierci Przemysła II do walki o tron staje Władysław Łokietek. Zdobycie władzy zajmuje mu jednak wiele lat starań, a czytelnik śledzi je nie jak relację historyka, lecz jako świetną powieść o wątkach obyczajowych i sensacyjnych.

„Płomienna korona”

„Płomienna korona” to opowieść o Władysławie Łokietku i jego kolejnych walkach o władzę w czasach niespokojnych, pełnych spisków i buntów. Poznajemy też bliżej sylwetkę jego żony, Jadwigi, a także innych postaci historycznych. Książka ta pozwala się wgryźć w historię Polski i rozsmakować w niej, spojrzeć szerzej i wnikliwiej na fakty znane ze szkoły.